Το κεφάλι του βασιλιά κι ο αετός, θεσσαλικές παραδόσεις.

 2 θεσσαλικά δημοτικά τραγούδια:

« Έγώ είμαι ο γερο-Έλυμπος, κοσμοξακουσμένος πώχω σαράντα δυό κορφές κι άμέτρητες βρυσούλες, κάθε κορφή καί φλάμπουρο κάθε κορφή καί κλέφτης. Καί στήν ψηλή του τήν κορφή, στον Αϊ Λιά στή Ράχη κουρνιάζει κι’ άνδρειεύεται άϊτός μέ δυό κεφάλια,
Καί μές τά νύχια του κρατάει βασιλικό κεφάλι, καί κάθε μέρα τήν αυγή, στό κρούξιμο τού ήλιου, κυττάει τήν άγιά Σόφιά καί χύνει μαύρα δάκρυα ».

— «Ψηλά στοΰ Όλύμπου τήν κορφή, στόν Άϊ-Λιά, στή ράχη, 
χρυσός δικέφαλος άϊτός καθόνταν στό προσήλιο, κρατώντας μές τά νύχια του κεφάλι άντρειωμένου. Κι’ έκεΐ πού μοιριολόγαγε καί τό γλυκοφιλοΰσε, άλλος άϊτός έδιάβαινε καί τόν ρωτάει μέ πόνο! 
— Καλή σου μέρα, μπράτιμε! Καλώς μου τον τόν βλάμη.
 — Μπράτιμε, τίνος είναι αύτό τό μαύρο τό κεφάλι πού τό κρατάς στά νύχια σου, σά νά ήταν άγια κάρα; Καί τό κυττάς περίλυπα καί χύνεις μαύρα δάκρυα;
 — Βλάμη μου, σά μέ ρώτησες, νά σοΰ τό μολογήσω: Αντιπροχθές έδιάβαινα τής Πόλης τά λιμάνια, κι’ είδα τήν Άϊ-Σοφιά τζαμί καί τούς Άϊ-Άποστόλους καί τού δικού μας βασιλιά κομμένο τό κεφάλι, άπιθωμένο κι’ έρημο σέ μιά κολώνα άπάνω, κι’ οί Τούρκοι πέρναγαν μπροστά καί τό περιγελούσαν. Σταμάτησα τό δρόμο μου καί σκύβω καί ’ άρπάζω, νά μή μάς τώχουν τά σκυλιά καί μάς τό μαρτυρεύουν. 
Θά τό φυλάγω σάν αύγό στή μαύρη τή φωλιά μου, κι’ όταν περάσουν οί καιροί καί σώσουνε τά χρόνια, καί λάμψη ήμέρα ποθητή νά χριστιανέψη η πόλη, στή θύρα τής Άγιά-Σοφιάς θά πάγω νά τό βάλω, νά ζωντανέψη φοβερό καί τήν Τουρκιά νά διώξη»

η Θεσσαλική παράδοση: 

«...Σκοτώθηκε ύστερος άπ’ όλους κι’ βασιλιάς Κωνσταντίνος. Τώκοψαν τό κεφάλι καί τό παρουσίασαν στόν Σουλτάνο, πού στέκονταν έξω άπό τό κάστρο καί φοβόνταν νά μπή μέσα, όσον πού ήταν ζωντανός Κωνσταντίνος. Ίδόντας τό βασιλικό κεφάλι ο Σουλτάνος χάρηκε καί είπε: «Τώρα είναι δική μου Πόλη!» καί τράβηξε ίσια στήν Άγιά Σόφιά, κι’ έκεΐ τώβαλε σέ μιά κολώνα τής πλατέας κι’ έτρεξε όλη Τουρκιά νά τό ίδή. "Υστερα ο Σουλτάνος τό μπαλσάμωσε μέ μόσκο καί τώδωσε σ’ έναν Πασιά νά τό περιφέρη σ’ όλους τούς βασιλιάδες τού κόσμου, γιά νά πιστέψουν, ότι άληθινά ο  Σουλτάνος σκότωσε τό Βασιλιά μας καί πήρε τήν Πόλη, καί νά τόν άναγνωρίσουν ώς πρώτο βασιλιά τού κόσμου. Άλλά ...είχε καί δέν είχε ξεκινήσει ο Πασιάς μέ τό κεφάλι, όταν ένας δικέφαλος σταυραϊτός χαμήλωσε ­ από τά σύννεφα κι’ άρπαξε στά νύχια του τό κεφάλι τού βασιλιά καί πέταξε στήν κορφή τού πλιό ψηλού βουνού, κι’ έκεΐ τό φυλάει, όσο νάρθή η ώρα τού Θεού, πού είναι γραμμένο νά λευτερωθή η Πόλη, καί νά λάβη τό πρόσταγμα νά τό φέρη στή Θύρα τής Άγιά-Σοφιάς. Έκεΐ θά ζωντανέψη ο Κωνσταντίνος, θά διώξη τούς Τούρκους, θ’ άνέβη στό θρόνο του, θά βασιλέψη τρεις μέρες, κι ύστερα θά πεθάνη, κι άλλος Κωνσταντίνος θά μπή στό θρόνο του καί θά λευτερωθή όλος τόπος μας...».

Ο ΟΛΥΜΠΟΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΚΟΙΤΙΔΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, ΑΧΙΛΕΩΣ Γ. ΛΑΖΑΡΟΥ, Καθηγητού Ίωνιδείου Προτύπου Σχολής Πειραιώς, 1965

http://ir.lib.uth.gr/bitstream/handle/11615/25204/article.pdf?sequence=1&isAllowed=y