Τα ήμερα ρωμαϊκά ήθη. 11ος αι.

 ''Αφού λοιπόν απέρριψαν τα όπλα ο ίδιος ο Τυράχ και όλοι οι άρχοντες και το υπόλοιπο πλήθος (των Πατζινακών), παραδόθηκαν. Και ο Κεγένης (εκχριστιανισμένος Πατζινάκης με το μέρος των Ρωμαίων) συνεβούλευε κι επέμενε πολύ να

σφάξουν όλους από έφηβο και πάνω κι έλεγε μάλιστα και μια παροιμία που είναι βέβαια βάρβαρη, αλλά έχει νουν πολύν, πως πρέπει δηλαδή το φίδι να σκοτώνεις, όταν ακόμη είναι χειμώνας και δεν μπορεί την ουρά του να κινήσει, αν όμως από τον ήλιο ζεσταθεί, τότε και κόπους κι ενοχλήσεις θα μας φέρει.

Αυτό όμως δεν έμοιαζε καλό στους άρχοντες των Ρωμαίων, αλλά το έκριναν ως έργο βάρβαρο κι ανόσιο κι ανάξιο των ήμερων ρωμαϊκών ηθών. 

Σαν πιο συμφέρον έκριναν να τους σκορπίσουν μέσα στις έρημες της Βουλγαρίας πεδιάδες και άλλους αλλού να εγκαταστήσουν και να τους επιβάλουν φόρους. 

Γιατί δεν θα είναι ευκαταφρόνητος και ο δασμός που θα προέρχεται από αυτούς, και αν θα χρειαστεί στρατό ο βασιλιάς κατά των Τούρκων και άλλων ετερόφυλων εθνών, από αυτούς να έχει οπλίτες. Αφού λοιπόν ελέχθηκαν πολλά, νίκησε η γνώμη των Ρωμαίων.''

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΙΩΑΝΝΟΥ ΣΚΥΛΙΤΖΗ,ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ο ΜΟΝΟΜΑΧΟΣ,17, σελ.503, εκδ. ΜΙΛΗΤΟΣ, μτφρ. Διονύσιος Ιω. Μούσουρας