ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, 1797

 

Voyage de Dimo et Νicolo Stephanopoli en Grèce pendant les αnnes 1797 et 1798, σελ. 74-79.

https://books.google.gr/books?id=dkRJAAAAcAAJ&dq=Voyage+de+Dimo+et+%CE%9Dicolo+Stephanopoli+en+Gr%C3%A8ce+pendant+les+%CE%B1nnes+1797+et+1798&hl=el&source=gbs_navlinks_s

οι εικόνες πάρθηκαν από την νεότερη έκδοση του 1870: https://books.google.gr/books?id=GYUTAAAAYAAJ&dq=T%C4%93s_Roumel%C4%93s_to_Tragoudi&hl=el&source=gbs_navlinks_s

Το τραγούδι της Ρούμελης, δίνει πληροφορίες σχετικά με το τι περνούσε το υπόδουλο έθνος μας με ένα τόνο μελαγχολίας για την δόξα του παρελθόντος του: 

Η Ρούμελη=Γραίκια κλαίει και μας λέει τον πόνο της για τα δεινά του γένους των Ρωμαίων = Γραικών = νέων Ελλήνων. 

Στον καιρό των Ελλήνων, ήτοι στην αρχαιότητα, η Αθήνα έδωσε τα φώτα στον κόσμο και η Πελοπόννησος κτίσθηκε από τους θεούς για μια στολή του κόσμου. 

Στην νέα εποχή, ο Τούρκος σκλάβωσε το γένος των Ρωμαίων και λυμαίνεται τον θρόνο τους, τον θρόνο των Γραικών στην Πόλη, που έδωσε κι αυτή τα φώτα της σε Ανατολή και Δύση. 

Ο τύραννος Τούρκος κακοποιεί τον σκλάβο Ρωμαίο. Ο αρματωμένος Ρωμαίος δεν φοβάται τον Τούρκο να χτυπήσει και φεύγει στα βουνά αλλά ο Τούρκος ως αντίποινα κάνει κακό στην οικογένειά του.

Η Ρούμελη ρωτάει την Ευρώπη, γιατί χαίρεται να βλέπει ένα θηρίο στον θρόνο της;

 Οι Μόσκοβες οι φίλοι της Ρούμελης, αφάνισαν τα νησιά, την παράτησαν και έκαναν αγάπη με τον Τούρκο. 

Τέλος, κι άλλη μια φορά φανερώνεται από το κείμενο αυτό, πως στην Τουρκοκρατία, οι Έλληνες αυτοαποκαλούνται και Γραικοί και Ρωμαίοι, οι οποίοι έχασαν την αυτοκρατορία τους και δεν παύουν να αγωνίζονται για την ελευθερία τους.