Αηδόνια μου περίφανα, πεύκια καμαρωμένα,
φέτο να μη λαλήσετε, φέτο να μαραθήτε,
τον Παπαθύμιο πιάσανε, τον καπετάν Μπλαχάβα.
Στη μέση τ' ο Μουχτάρ πασάς, πίσω οι

τσοχανταραίοι

κι από κοντά οι μπέηδες κ' οι τουρκοπουλημένοι.

Κι Αλή πασάς σαν το 'μαθε δεν πίστευε το θαύμα.

Ατός του τον προβόδισε, ατός του του μιλάει.

- '' Παπά, βρε κερατόπαπα, που μου χάλασες τον τόπο,

δε σ'αρεθ' ο Αλή πασάς, δε σ' αρεθ΄ο Σουλτάνος

και μπαϊράκι σήκωσες, να γίνεις βασιλέας;''

- ''Μη βλαστημάς, Αλή πασά,μη βλαστημάς βεζίρη,

σόφταιξα, σε πολέμησα και σόπεσα στα χέρια''

- '' Γίνεσαι Τούρκος, βρε παπά, και ούλα σ'τα συμπαθάω;''

- ''Ρωμιός εγώ γεννήθηκα, Ρωμιός θε να πεθάνω''.

Κ. Σάθα, Τουρκοκρατουμένη Ελλάς. Αθήναι 1869, σ. 594-595

Ετικέτες